Zaluzje drewniane24

Majętni mieszkańcy Argentyny zwykli spędzać wakacje w Paryżu. Był to swego rodzaju ceremoniał, że ich dzieci odbywały wielką wycieczkę po starym kontynencie jako wstąpienie w w wiek dorosły.

Już na początku dwudziestego wieku muzycy grający tango argentyńskie trafili na stary kontynent podążając tropem majętnych. Byli to między innymi Villodo i para małżeńska Gobi-Rodriguez.

Paryż był znany z technik utrwalania muzyki. Poczynając od 1905 roku zaczęły ukazywać się pierwsze płyty winylowe z muzyką tangową. Zbyt na płyty był znaczny, bowiem większa część klubów nie była w stanie płacić na orkiestrę grającą tango.

W 1912 tango naraz stało się wielce popularne, wszyscy o nim opowiadali. Urządzano tangowe obiady, wieczorki taneczne, gdzie można było tańczyć tanga. Co więcej organizowano pokazy tanga, a nawet stworzono kolor nazwany tango – odcień między zbrązowiałym pomarańczowym a żółtawą ochrą. Nagły atak zaintrygowania tangiem w Paryżu trudno objaśnić. Najbardziej prawdopodobnie było to spowodowane gonitwa za egzotyką i nowatorską estetyką, co było ważkie dla tych czasów.

Elita z Argentyny była jednak zaskoczona pojmując, że tango – jakie mieli za wstydliwe i amoralne, korzystnie odebrano na starym kontynencie. Wygrana tanga argentyńskiego nie przyszła bez oporów. Kiedy tango zaczęło być popularne na starym kontynencie (najpierw głównie w Paryżu), Argentyńska elita traktowało to zjawisko za godne pożałowania: W Buenos Aires tango jest tańcem, który jest tańczony w domach o problematycznej sławie i barach najpośledniejszego gatunku. Moralni argentyńczycy w uczciwych domach pod żadnym pozorem nie tańczą tanga. W Argentyńczykach brzmienie tanga wzbudza jak najgorsze skojarzenia. Tak wyrażał się ambasador Argentyny w Paryżu.

Konserwatywne siły na starym kontynencie były jednomyślne – ich zdaniem: tango było wrogie, jako że jego niemoralny i zdemoralizowany charakter był w konflikcie z etyką. Religijne organizacje zarówno w Europie jak i USA potępiły Tango. W Niemczech Kaiser Wilhelm II zabronił swoim żołnierzom tańczyć tango w mundurze. Wysiłki, żeby zakazać tanga były oczywiście bezowocne, więcej jeszcze przyczyniły się do podniesienia jego sławy. tango było gorącą rewelacją i owładnęło w mgnieniu oka cały świat: w Ameryce i Kanadzie, w Europie, a nawet w Japonii, gdzie baron Megata propagował tango po swoim powrocie z Paryża.